Mangt ein minnest

Las på nettet i dag at Ole Magnus Leiknes skulle hjelpe til med å forske på ål i Osterfjorden. Då kom eg til å hugse på far hans, han Martin, som og var ålefiskar. Han budde på Flossvika, og dei første åra vi budde der, selde han og ho Aslaug bringebær og egg, og vi var kundar. Eg trur dei selde på torget også. Martin var yrkesfiskar, og vi fekk og kjøpte fisk der. Men ikkje ål. Den var skummel og eksotisk, og nok rekna for andre ganar enn våre. Han drog ut tidleg på morgonen, var vekke av og til om natta, og fiska vel i heile Osterfjorden og kringliggjande fjordar. Snekka hans låg i vika nedanfor småbruket på Flossvika, og vi såg dei vel helst når vi var og bada attmed nausta, og  dei gjorde opp garn eller eigna. Martin selde ål til byen. stundom leverte han vel på mottaket sjøl, eller sende ål med rutebåten, men  og eg hugsar far henta trekassar med Opel Blitz på Tangen like før han skulle til byen, og tok dei med. Trekassane hadde hol, og eg hugsar eg såg halane t...

Vi dreiv og øste kvarandre opp - Det gjer ikkje vondt, - Jau, det gjer det! Vi skulle ta pirquetprøve, påbudt med lov for alle skulebarn. Tuberkulosen, som hadde herja i mellomkrigstida var på hell, men alle skuleungar skulle framleis ha dei to rispa i venstre arm , for å sjå om ein hadde smitte eller ikkje. Ein skrapte 1 cm lange streker  i huda på underarmen, og tuberkulin (et ekstrakt fra tuberkelbakterien) vart  dryppa på. Prøven vart lest av etter 48 timer. Då vart rispa målt med linjal, og var dei mindre enn 4cm, var prøven negativ, og du var tuberkulosefri. Nokre av gutungane tøffa seg, og prøvde å få merkene større, men dei lukkast ikkje. Me jentene okka oss: - At dei torde! Det kunne jo vera farleg! Då eg var 12-13, tok me BCGvaksine, som og var påbode med lov. Det var rekna som litt fårleg, og me vart instruerte om at ein kunne få biverknader av sprøyta, som feber, hovudverk og kvalme. Å ta sprøyte var ikkje kvardagskost, så me fortalde kvarandre skrekkhist...

Vi hadde to sundagsskular i bygda. Den eine var i øvre bedhuset, som indremisjonen eigde, og den andre var i nedre bedehuset, som pinsevennene hadde. Dei fordelte søndagane seg i mellom, så ein sundag var det skule i øvre bedehuset, neste i nedre. Å gå på søndagsskule var nesten obligatorisk, og etter kvart som søsken vart 3-4 år, var dei med. Når frukosten var fortært,  var det på med yttertøyet, og oppover mot bedehuset. Vi venta til det vart opplåst, og så var det inn i veslesalen. 7-8 benker, dei fleste med ryggstø, stod vent mot ein talarstol. Det stod vel eit orgel der, men elles var det ikkje bilete på veggen, så vidt eg hugsar. Me hadde to lærarar, begge bønder., så det hende dei var seine, om dei hadde kyr som kalva eller sauer som flaug ut- Men ingen av oss hadde klokke, så vi venta til dei kom. Vi brukte Barnesangboken, og einkvar song med sitt nebb. Ein av lærarane innleia, vi song, og den andre hadde hovedtalen. Jesus som den gode hyrden var eit hovudtema, og e...

Mellom Leiknesgardane og Øvstegarden låg Midtgård, eller Miggarden, som me sa, 3 små bruk med nokre kuer, sau , gris, høner og hest på kvar gard.  Myrane var ein av desse gardane, og der budde 3 ugifte sysken, som saman stellte den delvis flate, men likevel forholdsvis tungdrivne garden. På folkemunne vart dei ofte omtala som: - Dei i Myrane. Myrane eigde Lona, myrområdet der den vesle bekken rann stilt, der det var oter og selsnepe, og ei lita steinbru over bekken. Dei hadde Myraåsen der du fann kusymre, den vesle gule blomen som på Vestlandet var eit umiskjenneleg våprteikn, og der du kunne sjå vidt utover Dalebygda, Hillesvåg, Hjelmås og Fyllingsnes, og litt av Osterfjorden.  Dessutan var Myramarka deira, med hestevegen mellom Hillesvåg og Dalebygden, og skuleveg for mange av oss. Fjøset deira var for det meste var av stein, og ofte dreiv dei fjøset når me kom forbi og skulle på skulen. Dei var barnevennlege, og gav seg tid til å snakke med oss når dei tømde opp mjølk...

Den lange kvite kroppen med gule og svarte flekkar låg utstrekt på bakken. Litt blod pipla frå eit sår i sida.  Det ligna Tiko, Tiko, pusen min som eg hadde kosa med, kjøyrt i dokkevogn og slite i halen. Samstundes var det ikkje han.. Eg hadde som vanleg sprunge over steingarden og nesten aka meg ned til naboen for å ta ein prat. Hans, sonen pp garden,  fekk det travelt med å flytte katteliket, som eg som eigar av det tidlegare kjæledyret ,ikkje skulle sjå. Kona hans, Ingeborg fekk det travelt med å be meg inn for å smake på kaker, og då eg kom ut att, var den døde kattepusen borte borte, sannsynlegvis kasta i møttinga, der slike kadaver enda.. Eg sakna han ikkje så mykje, for det var mange kattar heime, og mor hadde bedt naboen, som hadde gevær om å tynne litt i rekkjene. Då eg budde på Leiknes, hadde vi naboar. Nedanfor haugen budde Stella og Bernhard, og seinare Hans, sonen deira og kona hans Ingeborg. Både Bernhard og Hans hadde reist til sjøs i sin ungdom, og hadde...

Onkel  var ein yngre bror av mor. Han fekk ein barnesjukdom i 2-3 års alderen, og vart alvorleg sjuk med feber. Det var ikkje vaksine for slike sjukdommar på 30-talet,og da han kom seg, var han ikkje som andre.  Han gjekk på vanleg folkeskule heime i bygda, og dei jobba hardt med leksene heime.  Ho mor som var eldst, streva med han for å få han til å lese, og det lærde han, men skriving og rekning vart det mindre av. Enkelte ting hugsa han ualminneleg godt, som fødselsdagar, og kom alltid og gratulerte folk i bygda når dei hadde dag. Han leste Det beste ( Den norske utgåva av Reader Digest, med små kortfatta samandrag av artikklar), og i bygda var han med ungdommane på det som var føre, gjekk på Bygdekino og reiste på dans, og dei andre syrgde alltid for at han kom heim att med den skyssen som var. Han var ein del av bygda, og bygda passa på han, som den passa på alle som var annleis. Han var ikkje flink til å arbeide, og skulle han hogge ved eller gjere noko anna pr...

. Eg var tidleg oppe. Det var vi alle. Eg skulle konfirmerast. Borte på stolen hang den nye Hardangerbunaden, og skjorte og forkle var stiva og nystroke, av mor, sjølsagt. Bringestykke og belte var arv. Det perlebroderte beltet hadde gullbelagt spenne. Stakken hadde svarte bånd nedst, og vesten var raud, medbånd og sølvfarga krota band. Eg hadde fått nye bunadsko, og bestemor og bestefar hadde kjøpt ny stor sølje. Du kan tru eg var fin, etterat mor hadde hjelpt meg på med bunaden, og festa bringeduk med sikkerhetsnåler forat han skulle halde seg på plass! Det vart lite mat, for spenninga var for stor. Snart gjekk varselet om at Oster gjekk til Hjemås, noko vi såg gjennom stoveglaset, og me skunda oss i veg. Mor litt seinare, for ho måtte gi instruksar til dei som skulle ta kjøkkenet og passe dei minste. Eg hadde fått ny kåpe, pepitarutete som var høgste mote, sjøl om rutene var litt annsleis enn på biletet i vekeblada, ny paraply,  men eg hadde fått klokke  tidlega...